علائم در رفتگی مچ دست + روش‌های درمان و مراقبت

آخرین بروز رسانی: 24 خرداد 1403

بدون دیدگاه

3 دقیقه زمان مطالعه

پوستر بلاگ علائم در رفتگی مچ دست | سالم‌شو

در رفتگی مچ دست یکی از آسیب‌های شایع در نتیجهٔ ضربه‌های شدید یا کشیدگی ناگهانی است که می‌تواند باعث جدایی استخوان‌ها در مفصل مچ دست شود. این مقاله به بررسی علائم، روش‌های درمان و مراقبت از در رفتگی مچ دست می‌پردازد.

علت های در رفتگی مچ دست چیست؟

در رفتگی مچ دست زمانی رخ می‌دهد که یکی از استخوان‌های مچ دست از جای خود خارج شده و مفصل به درستی کار نمی‌کند. این وضعیت می‌تواند به دلایل مختلفی رخ دهد. در اینجا به برخی از علل شایع در رفتگی مچ دست اشاره می‌کنیم:

ضربه مستقیم: ضربه مستقیم به مچ دست، مانند افتادن بر روی دست در حالت کشیده، می‌تواند باعث در رفتگی مچ دست شود. این نوع ضربه‌ها معمولاً در ورزش‌هایی مانند فوتبال، بسکتبال، اسکیت‌بوردینگ و دوچرخه‌سواری رخ می‌دهد.
تصادفات رانندگی: تصادفات رانندگی یکی از دلایل شایع در رفتگی مچ دست است. نیروی شدید حاصل از تصادف می‌تواند باعث جدا شدن استخوان‌ها در مفصل مچ دست شود.
ورزش های پر خطر: ورزش‌هایی که نیاز به حرکات ناگهانی و پرانرژی دارند، مانند ژیمناستیک، اسکی و هاکی، می‌توانند باعث در رفتگی مچ دست شوند. حرکات پرخطر و سقوط‌ها در این ورزش‌ها می‌تواند باعث آسیب به مفاصل شود.
سقوط از ارتفاع: سقوط از ارتفاع یکی دیگر از علل شایع در رفتگی مچ دست است. در این حالت، فرد به صورت ناخودآگاه دست‌های خود را برای حفاظت از بدن در برابر زمین قرار می‌دهد که می‌تواند به مچ دست فشار زیادی وارد کند.
حرکات تکراری و نادرست: حرکات تکراری و نادرست مچ دست، به ویژه در فعالیت‌هایی که نیاز به استفاده مکرر از دست‌ها دارند، مانند تایپ کردن، استفاده از ابزار دستی و کارهای صنعتی، می‌توانند باعث ضعف در مفاصل و در نتیجه در رفتگی مچ دست شوند.
ضعف عضلات و مفاصل: ضعف عضلات و مفاصل به دلیل نداشتن تمرینات مناسب یا شرایط پزشکی خاص می‌تواند باعث افزایش خطر در رفتگی مچ دست شود. افراد با مشکلات مفصلی یا بیماری‌های مانند آرتریت روماتوئید ممکن است بیشتر در معرض خطر باشند.
سابقه قبلی اسیب: افرادی که قبلاً دچار آسیب یا در رفتگی مچ دست شده‌اند، بیشتر در معرض خطر در رفتگی مجدد هستند. مفاصل ضعیف شده و بافت‌های نرم آسیب‌دیده ممکن است به راحتی تحت تاثیر قرار بگیرند.
افزایش سن: با افزایش سن، احتمال ضعف در استخوان‌ها و مفاصل افزایش می‌یابد که می‌تواند باعث افزایش خطر در رفتگی مچ دست شود. استخوان‌های ضعیف‌تر و کاهش تراکم استخوانی در سنین بالاتر می‌تواند یکی از عوامل موثر باشد.

دررفتگی مچ دست یک آسیب جدی است که نیاز به مراقبت و درمان مناسب دارد. در ادامه به توضیح روش‌های مراقبت و درمان این مشکل می‌پردازیم:

مراقبت های اولیه

استراحت: باید از استفاده از دست مصدوم تا زمان بهبودی کامل پرهیز کنید.
یخ‌گذاری: استفاده از یخ به مدت 20 دقیقه هر دو تا سه ساعت می‌تواند به کاهش درد و التهاب کمک کند.
بستن مچ: استفاده از بانداژ یا آتل می‌تواند به ثبات مچ دست کمک کند و از حرکت ناخواسته جلوگیری کند.
بالا نگه داشتن دست: بالا نگه داشتن مچ دست می‌تواند به کاهش تورم کمک کند.

درمان های پزشکی

معاینه پزشک: بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا آسیب به دقت تشخیص داده شود و میزان دررفتگی بررسی شود.
تصویربرداری: از روش‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس یا MRI برای بررسی دقیق‌تر وضعیت استخوان‌ها و بافت‌های نرم استفاده می‌شود.
جااندازی: اگر دررفتگی شدید باشد، پزشک ممکن است نیاز به جااندازی (مانورهای فیزیکی برای بازگرداندن استخوان‌ها به موقعیت صحیح) داشته باشد.
استفاده از آتل یا گچ: برای تثبیت مچ دست و جلوگیری از حرکت‌های اضافی تا زمان بهبودی، ممکن است نیاز به استفاده از آتل یا گچ باشد.

بازتوانی و فیزیوتراپی

تمرینات کششی و تقویتی: بعد از کاهش درد و تورم، تمرینات کششی و تقویتی برای بازگشت به فعالیت‌های روزانه ضروری است.
فیزیوتراپی: فیزیوتراپیست می‌تواند برنامه‌ای شامل تمرینات و تکنیک‌های خاص برای بهبود حرکت و قدرت مچ دست تنظیم کند.

داروها و مدیریت درد

مسکن‌ها: مصرف مسکن‌هایی مانند ایبوپروفن یا استامینوفن برای کاهش درد و التهاب مفید است.
داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی: این داروها می‌توانند به کاهش التهاب کمک کنند.

جلوگیری از آسیب‌های بیشتر

استفاده از مچ‌بند: استفاده از مچ‌بند محافظ در هنگام انجام فعالیت‌های ورزشی یا کارهای سنگین می‌تواند از آسیب‌های بعدی جلوگیری کند.
آموزش نحوه صحیح استفاده از دست: یادگیری و رعایت روش‌های صحیح استفاده از دست در فعالیت‌های روزانه و ورزشی مهم است.

در مجموع، مراقبت و درمان مناسب و به ‌موقع می‌تواند از بروز مشکلات جدی‌تر جلوگیری کند و به بهبودی سریع‌تر کمک کند.